HİÇ YOKTU

 

Yazmaya başlıyorum.

Ve bitiyor.

Dünya bir yıldız parçasıdır. Üzerindeki böceklerizdir. Üşürüz.

Bahar gelir yağmur yağar, kış olur, kuşlar donar kaldırım köşelerinde, yaz olur dirilirler. Yaz olur yerlere serilirler. Güneşlenirler. Kızlar danseder, erkekler ölür. Savaş çıkar biryerde, biryerde biter. Bir yerde yine başlar. Bir yerde biter. Ama hiç bitmeyecekmiş gibi yaşar savaşı analar. Ve hiç bitmez.

Dansederler! Köleler danseder!

Sonsuza kadar aşıktırlar.

Pezevenk, bedenleri para için satarken ve kokain dumanları kalkarken kaldırımdan, vurulup yere düşen belki de senin öz be öz kardeşindir.

Çalar şarkı. Gecede çalar şarkı.

Eski gramofon çatıda tozlu ve bozuk. Kompakt disk-çalarlar alay ederler onunla ve cansızlar alemindeki bu hiyerarşik kargaşa ve nesiller çatışması hatırlatır bize çocukluğumuzu.

Bu Dünya karışık biryerdir.

Neler olmuştur neler.

Asker koşarken basmıştır mayına ve aynı anda çarpmıştır başına şarapnel ve yanında koşan dostları gene de devam etmişlerdir koşmaya ve gözlerinde korku ve dehşetle ve tozun ve dumanın ve derine değse yakacak olan parlak sarı ateşin ve anlamsız gürültünün içinde hiçbirine aldırmadan yine de uçmuştur hayatının son gününde kelebek.

Garip bir yerdir.

Tren çarpar işe giderken kıza. Uydu düşer Pasifiğe. Yakında başka galaksilere gidilecek, ölümsüzlük iksiri bulunacak ve kıyamet kopacaktır. Ama yine de sonsuza kadar zamanınız vardır.

Tuhaftır.

Şarapçı ne garip adamdır. Kartonların içinde yatar ve elinde şarap şişesi vardır ve içer. Bu mudur garip olan? Yaşaması mı? Yoksa bizim 'yaşama' tanımımız mıdır garip? Evlerde yaşamak şart mıdır? Çayır olamaz mı bu? Her yanımız tutulur mu? Kaldırımda gecelesek yazın ve kışın sokulsak birbirimize? Yetmez mi tulum? Manzaralı mağara?

Memurluk yapan adamlar ve kadınlar ve sosyal sigortadan emekli yaşlılar.. Yıllarca en büyük hayali bir EV sahibi olmak olmuş olan insanlar. Deli midirler? Yoksun kalmamız mıdır çıldırtan bizi?

SORUYORUM SİZE DOSTLAR, NEDİR EV?

EV!

Taşları üstüste koyarsın ve diğer şeyleri de ve içine tahtadan ve plastikten kullanışlı eşyalar.. Aralarını ne kadar açık bırakırsan o kadar büyük olur evin.

Peki ben neden yapamıyorum, ev? Sıcak ve yasal?

İnsanların rahatça aya gittiği çağ bu çağ değil mi?

Niye sokakta şarapçı?

Ve niye evdeyiz, biz?

Siz!

Karanlıkta dengesiz.. Çarpışıyor bakışlar.. Ellerinde biralar.. Gözleri boşluk.. Ya da çaresiz. Ve SİZ.

Sizler de oradaydınız.

Niye ona yardım etmediniz?

Taşlar yuvarlanıyor, yağmur durdu. Bahar geldi ve aşığız yine. ONA ve geri kalanına DÜNYANIN. Ve O nerede kimbilir şimdi ve ne yapıyor kimbilir.

Çayırda bir konserde güneşin altında oturup şiir yazmaktır mutluluk. Ama O ANDIR sadece ve BİR ANDIR ve O AN O ANIN MUTLU BİR AN olduğunu farkedebilirsen eğer, bu mutlu iz kayıp zamanın dışında biryere, sonsuzluğa kazınır ve artık hep oradasındır. Seni bekleyenler vardır.

Bu Dünya tuhaftır.

Yazmaya başlıyorum.

Ve bitiyor.

24.3.2001

 

Ana Sayfa